AKTAION MUSIC – Aktaion Music

AKTAION

MUSIC

ΤΟΥ ΘΕΟΦΑΝΗ ΜΠΟΓΙΑΝΝΟΥ ο Ρόδιος - DIPL. LONDON SCHOOL OF JOURNALISM

Όλοι οι Ροδίτες γνωρίζουν και αναγνωρίζουν το Κτίριο ΑΚΤΑΙΟΝ, που είναι και παραμένει το Σήμα Κατατεθέν της πόλης μας. Είναι ένα μαγευτικό περιβάλλον στο Κέντρο της Πόλης μας, στο ιστορικό Μανδράκι, δίπλα στο λιμάνι…

Σήμερα είναι Αναψυκτήριο - Εστιατόριο, αλλά η ζωή και η ιστορία του χάνεται στα παλιά χρόνια της σκλαβιάς μας.

ΑΚΤΑΙΟΝ σημαίνει: Οίκημα Παρά Θιν αλός! Είναι το Σημείο όλων των σημερινών εκδηλώσεων: πολιτικών, εθνικών, καλλιτεχνικών και πολλαπλών εκφάνσεων της σημερινής τουριστικής Ρόδου μας.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Το ΑΚΤΑΙΟΝ ιδρύθηκε κατά την πρώτη δεκαετία του Εικοστού αιώνα, επί Οθωμανού Διοικητού Αρχιπελάγους, Αμπεντίν Πασά - Ντίνου. Ήταν η Λέσχη των Οθωμανών αξιωματικών: «Ένωσις και Πρόοδος».

Στις πέντε Μαΐου 1912 οι Ιταλοί καταλαμβάνουν, σχεδόν αμαχητί, τα ελληνικά Δωδεκάνησα, διώκοντας τους Οθωμανούς που τα είχαν κατακτήσει από το 1522. Οι Ιταλοί μετονομάζουν τη Λέσχη σε CIRCOLO FORCE ARMATE D’ITALIA και πάλι ως Λέσχη Ιταλών αξιωματικών και ανωτέρων Υπαλλήλων του Κράτους.

Απαγορεύεται αυστηρώς στους Ρόδιους ακόμη και η προσέγγιση στο Οίκημα. Είναι επίσης Χώρος πολλαπλών εκδηλώσεων μέσα και έξω από το ιστορικό Κτίριο. Γίνονται Συνέδρια και Ομιλίες και Κέντρο προβολής του Φασιστικού Καθεστώτος που από τις 28 Οκτωβρίου 1922, επικρατεί στην Ιταλία… Από το 1912 μέχρι και το 1948, όλες οι κοινωνικές εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα στο σημερινό Ακταίον μας.

Ο Ιταλός διοικητής MARIO LAGO (1923-1936) έδωσε νομική Υπόσταση στο Κτίριο και στη Λέσχη με το Κυβερνητικό Διάταγμα της 16ης Ιανουαρίου του 1933. Ο άλλος Ιταλός Διοικητής Δωδεκανήσου, ο αλήστου Μνήμης και φρίκης μισέλλην DE VECCHI (2 Δεκεμβρίου 1936 - 29 Νοεμβρίου 1940). Τετράρχης του Φασισμού, ενέκρινε το Τελικό καταστατικό του CIRCOLO ITALIA στις 14 Φεβρουαρίου του 1938, ορίζοντας τον εαυτό του, ισόβιο Ύπατο Πατρώνα της Λέσχης!

Οι Ιταλοί βρήκαν στο Μανδράκι της Ρόδου μας μόνο τρία Οθωμανικά κτίσματα: το Οθωμανικό Διοικητήριο (σημερινό Ταχυδρομείο), το Τζαμί του Μουράτ Ρέις (17ου αιώνα) και το Ακταίον, αρχών του εικοστού αιώνα…

Όπως και σε άλλα κτίρια του Μανδρακίου, οι επεμβάσεις των Ιταλών, είναι από FINTA PIETRA. Στα χρόνια του Μάριο Λάγκο, τα κτίρια του Μαντρακιού έχουν και ανατολικές επιδράσεις, ενώ στα χρόνια του Ντε Βέκκι, τα κτίρια χαρακτηρίζονται από Φασιστικό Ρυθμό, ακολουθούν την Ιταλική Αρχιτεκτονική που χαρακτηρίζεται από έλλειψη διάκοσμου, μονοτονία ρυθμών. Σε όλα κυριαρχεί ο Όγκος, η επιβλητικότητα για να θυμίζουν στους επισκέπτες τα χρόνια της Ιπποκρατίας (15 Αυγούστου 1309 - 22 Δεκεμβρίου 1522).

Και οι δώδεκα Ιταλοί Δωδεκανήσου (1912-1943) χρησιμοποίησαν το αρχικό κτίριο ως Λέσχη και αργότερα ως Φυτώριο Φασισμού!

Η Ντόνα Οκταβία, σύζυγος του Ιταλού Διοικητή, ίδρυσε Σύλλογο Φασιστριών Γυναικών για να αποδείξει πως η Ελληνική Ρόδος μας, ουδέποτε υπήρξε Ελληνική! ΟΙ Ομιλίες γίνονταν στο ΑΚΤΑΙΟΝ.

ΤΟ ΑΚΤΑΙΟΝ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ! ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ – ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΣΤΕΙΩΝ!

Από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι σήμερα, το κτίριο ήταν και παραμένει το Κέντρο ζωής των Ροδίων. Από το 1912 μέχρι το 1943, οι Ιταλοί το ανέδειξαν όχι μόνο ως Λέσχη, αλλά και καρδιά όλων των εκδηλώσεων. Εδώ γίνονταν ομιλίες λογοτεχνικές, επιστημονικές και εκθέσεις γλυπτικής και ζωγραφικής. Όλες οι Αίθουσες, όλοι οι τοίχοι ήταν κοσμημένοι με γλυπτά και ζωγραφικούς πίνακες, ιδίως πίνακες του Μεγάλου Ιταλού Ζωγράφου, AFRO.

Μία διαφήμιση της 17ης Απριλίου 1946, στην εφημερίδα ΧΡΟΝΟΣ, ότι την Ημέρα του Πάσχα, 21 Απριλίου 1946, θα γίνουν τα Εγκαίνια του πρώην ΤΣΙΡΚΟΛΟ. Το ίδιο βράδυ 21 Απριλίου 1946, διαγράφηκε από την πρόσοψη του κτιρίου η λέξη ΤΣΙΡΚΟΛΟ και ενεγράφη η λέξη ΑΚΤΑΙΟΝ. Έφυγαν όλα τα φασιστικά και ναζιστικά Συνθήματα, εμβλήματα και βελτιώθηκε η όψη του με την γνωστή σε όλους μας PIETRA FINDA!

ΟΙ Άγγλοι φεύγοντας από τη Ρόδο και τα Ιερά Δωδεκάνησα λεηλάτησαν το οίκημα αφαιρώντας πολύτιμα έπιπλα, ασημένια πιάτα και μαχαιροπίρουνα, τα πανάκριβα κρύσταλλα MURANO, ζωγραφικούς πίνακες, καθώς και τα αριστουργηματικά κεραμικά του ICARO DI RODI.

Εδώ δόθηκε Μεγάλη Γιορτή στις οκτώ Μαΐου 1946. Μετά την Απελευθέρωση του 1948 το Οίκημα το πήραν ιδιώτες, όπως ο Πέτρος Ζησιμότος και ο Γ. Δημητριάδης. Εδώ στα 1954, επί δημάρχου Μιχαήλ Πετρίδη έγιναν Καλλιστεία για την STAR HELLAS. Είχε πίστα χορού, ήταν κινηματογράφος, ακόμη και χώρος θεατρικών παραστάσεων! Στα 1952 ΜΙΣ ΡΟΔΟΣ, η πανέμορφη Ροδίτισσα, Σμάρω Θωμαΐδου!

ΣΥΝΟΠΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ!

- ΤΟ ΑΚΤΑΙΟΝ ονομάστηκε έτσι στα 1946. Οθωμανοί, Ιταλοί, Γερμανοί, Άγγλοι, Σύμμαχοι, Ιερολοχίτες, Πολιτικοί και Στρατιωτικοί, χρησιμοποίησαν το ιστορικό Οίκημα ως Κέντρο Αποφάσεων και κοινωνικών εκδηλώσεων.

- Υπέστη τουλάχιστον Τέσσερις δραστικές επιδράσεις σε ότι αφορά την εξωτερική του όψη και την εσωτερική του διαρρύθμιση.

- ΑΜΕΣΩΣ μετά την άφιξη των Ιταλών (5 Μαΐου 1912) δέχεται τον πρώτο καλλωπισμό και βελτίωση.

- Στα 1926, επί Ιταλού Διοικητή Δωδεκανήσου MARIO LANGO, βελτιώνεται και εξωραΐζεται από τον Ιταλό Αρχιτέκτονα, DI FAUSTO.

- Στα 1937 – 1938, ο Τετράρχης – Κονατρούμβιρο, αλήστου μνήμης και φρίκης Δικτάτωρ, DEVECCHI τροποποιεί την όψη, τη διαρρύθμιση και το Καταστατικό του ΑΚΤΑΙΟΝ.

- Στα 2016 – 2017, αναβαθμίζεται αισθητικώς, εσωτερικώς και εξωτερικώς υπό νέα Διεύθυνση και πάντοτε με την συνδρομή, συνεργασία και επίβλεψη των αρμοδίων Αρχών, φορέων, επιστημόνων και του δημοκηδούς Δήμου Ροδίων!

Πιστεύεται πως το ωραίο αυτό έργο φιλοτεχνήθηκε στις Αρχές του 20ου αιώνα, όταν πασάς της Ρόδου ήταν ο Αμπετίν Πασάς – Ντίνος. Στα χρόνια εκείνα, πριν από το 1912, ελάχιστα κτίρια υπήρχαν στο ιστορικό Μαντράκι. Το οικόπεδο το χάρισε Οθωμανός πλούσιος στους στρατιωτικούς που το 1908 το ονόμασαν Λέσχη των Νεοτούρκων: ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΟΣ, όπως είπαμε. Ήταν δύο ορόφων και είχε πύργο κατόπτευσης του Λιμανιού και της περιοχής. Στην ίδια περιοχή υπήρχε και το Δικαστήριο, μέσα στην σημερινή Νέα Αγορά, κοντά ήταν και το σπίτι της δυναστείας Αλχαδέφ, που είχαν δικές τους τράπεζες και μεγάλο εμπόριο εισαγωγών – εξαγωγών!

Αναφέρεται επίσης προς το ΑΚΤΑΙΟΝ το έχτισε ένας Ρόδιος Αρχιτέκτονας – Μηχανικός. Ρόδιοι ήταν επίσης οι Αρχιτέκτονες Μηχανικοί και Εργολάβοι των δύο μεγάλων σχολείων της Ρόδου: του Βενετοκλείου στα 1910 και της Αμαραντείου Σχολής στα 1911. Όπως μας πληροφορεί ο Συγγραφέας Θεοφάνης Μπογιάννος στο βιβλίο του, ο Ιταλός Διοικητής Δωδεκανήσου και ο Αρχιτέκτονας DI FAUSTO, εξωράισαν, εσωτερικά και εξωτερικά το ιστορικό αυτό οίκημα. Ο ίδιος Αρχιτέκτονας φιλοτέχνησε και το Υπόστεγο των Μουσικών, απέναντι από το ΑΚΤΑΙΟΝ. Χιλιάδες Ροδίτες κάθε βράδυ Κυριακής, προσέτρεχαν στο Μαντράκι, στο πασίγνωστο Νυφοπάζαρο! Εκεί τα παιδιά άκουγαν μουσική, έτρωγαν μαλλί της γριάς, οι νέοι γλυκοκοίταζαν τις νεαρές και οι ηλικιωμένοι στα παγκάκια αναπολούσαν χρόνια παλιά, αλαργινά, όμορφα και ελληνικά…

Ο Ιταλός Διοικητής DEVECCHI (1936 – 1940) έδωσε στο οίκημα νέα όψη που να θυμίζει τη Ρωμαϊκή Αρχτιτεκτονική και δύναμη, επενδύοντας το Αρχιτεκτονικό αυτό οίκημα με PIETRA FINDA!

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΚΤΑΙΟΝ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

ΑΥΤΟ το όμορφο κτίσμα των Οθωμανικών χρόνων έχει επηρεάσει τη ζωή, την κοινωνία, τις χαρές και τις λύπες του ιστορικού, όμορφου και καλοσυνάτου Λαού μας. Σε ώρα πολέμου και ειρήνης, σε μέρα Κυριακής, στις εθνικές, θρησκευτικές και λαογραφικές γιορτές, στις κοινωνικές σχέσεις, όλα τα γεγονότα, άρχιζαν και τελείωναν κάθε φορά στο προσφιλές ΑΚΤΑΙΟΝ.

ΜΕΤΑ το ARMISTIZIO της Ιταλίας, δηλαδή την πτώση του Μπενίτο Μουσολίνι, 8 Σεπτεμβρίου 1943, το ΑΚΤΑΙΟΝ έγινε για δύο χρόνια το Τελωνείο των Γερμανών. Από το 1945 και μετά οι Σύμμαχοι το είχαν Λέσχη. Από το 1948 και εντεύθεν, έτος ενσωματώσεως της Δωδεκανήσου μας, το οίκημα ήταν Λέσχη Ελλήνων, ανωτάτων υπαλλήλων και στρατιωτικών. Στον Ιερό Χώρο του Μανδρακιού, κάθε Κυριακή βράδυ γίνονταν οι περίπατοι του Λαού. Ήταν το Νυφοπάζαρο! Ήταν χώρος όπου γνωρίζονταν οι νέοι και οι ηλικιωμένοι με τα εγγονάκια κάθονταν σε παγκάκια του Μαντρακιού, αγοράζοντας φιστίκια, μαλλί της γριάς, γκαζόζες και παγωτά. Το ΑΚΤΑΙΟ που ήταν κάποτε απρόσιτο, έγινε σιγά – σιγά προσιτό στο Λαό μας. Στην αυλή του υπήρχαν πίστα, παιδικά παιχνίδια, ενώ κάθε Σαββατοκύριακο υπήρχε ζωντανή μουσική με κιθάρες και βιολιά. Το ΑΚΤΑΙΟ μέχρι τις μέρες μας πέρασε δύσκολα, αλλά και καλά χρόνια. ΟΛΟΙ, οι Ρόδιοι αγαπήσαμε αυτό το Οίκημα, που έγινε χώρος της χαράς και αναψυχής μας, αλλά και πολλών πολιτικών Συνεδρίων και ομιλιών. Από τον εξώστη του ΑΚΤΑΙΟΝ, ο Μαύρος Καβαλάρης, ο ήρωας Νικόλαος Πλαστήρας, μίλησε στο Λαό της Ρόδου, το καλοκαίρι του 1951.

Στην αυλή του ΑΚΤΑΙΟΝ υπήρχαν και δύο μαρμάρινα λιοντάρια που ήταν η χαρά των παιδιών που έβλεπαν λιοντάρια, έστω και μαρμάρινα. Τα λιοντάρια αυτά βρίσκονται σήμερα στο Ιερό Άλσος του Ροδινιού – ένα Ροδίνι που θεωρείται το πρώτο Πανεπιστήμιο της Ρόδου, από τον 3ο αιώνα π.Χ. ΟΙ Ιταλοί είχαν πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία από τις 29 Σεπτεμβρίου 1911. Ήδη η Ιταλία από το 1935 κατείχε την Αιθιοπία και άλλες χώρες στην Ανατολική Αφρική! Από την Αφρική έφεραν στην Ρόδο άνθη και δέντρα για τον στολισμό των πάρκων και εξωραϊσμό του αύλιου χώρου του ΑΚΤΑΙΟΝ. Το δέντρο που κοσμεί την αυλή του ΑΚΤΑΙΟΝ φυτεύτηκε το 1947, τη χρονιά της Λευτεριάς μας.

ΕΜΕΙΣ οι παλιοί Ροδίτες θεωρούμε αγαπημένο θέαμα και στέκι το χώρο αυτό. Εδώ πρωτοπερπατήσαμε, εδώ χαρήκαμε, εδώ ερωτευτήκαμε, εδώ ακούσαμε την πρώτη μουσική, εδώ γευτήκαμε αναψυκτικά και γλυκά, εδώ νιώσαμε το πρώτο σκίρτημα του έρωτα, το πρώτο σχολικό χτυποκάρδι, εδώ ψάλλαμε τον εθνικό μας ύμνο και εδώ χαρήκαμε χορούς, ομιλίες, εκθέσεις ζωγραφικής και όλες τις εκδηλώσεις του Αγίου Τόπου μας και του Ευλογημένου Λαού μας.

Ο Ροδιακός Λαός έδεσε τη ζωή, την χαρά, την ιστορία, την σκλαβιά και την ελευθερία με αυτό το κομψό οίκημα, το θεωρεί δικό του, γι’ αυτό το προστατεύει για να το παραδώσει στις επόμενες γενιές των ΡΟΔΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, όπως γράφει ο Συγγραφέας και Εθελοντής Θεοφάνης Μπογιάννος ο Ρόδιος στα βιβλία, στις τηλεοπτικές εκπομπές και τις ξεναγήσεις του..

ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΤΟΥ

ΟΛΟΙ οι Ρόδιοι γνωρίζουμε και αγαπάμε το Ιστορικό Οίκημα του ΑΚΤΑΙΟΝ. Πόσοι όμως γνωρίζουμε την Μεγάλη Ιστορία του; Το ΑΚΤΑΙΟΝ και το Ταχυδρομείο είναι κτίρια που χτίστηκαν πριν από τους Ιταλούς (1912).

Το Ακταίον είναι ένα από τα κτίρια που υπάρχουν στο Μανδράκι από την εποχή της Τουρκοκρατίας, τα άλλα είναι το Ταχυδρομείο και το Μουσουλμανικό Κοιμητήριο Μουράτ Ρεῒς.

Στο Ακταίον στεγάζονταν, μετά το κίνημα των Νεότουρκων, το 1909, η Λέσχη του Κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος». Όταν οι Ιταλοί κατέλαβαν τη Ρόδο τον Μάιο 1912, στο κτίριο αυτό εστέγασαν την Ιταλική Λέσχη με τίτλο: «Circolo Italia». Στη λέσχη αυτή εσύχναζαν οι ανώτεροι Ιταλοί αξιωματικοί, δημόσιοι υπάλληλοι και επίλεκτα μέλη της κοινωνίας.

Στο «Ροδιακόν Ιστορικόν Λεύκωμα» του δικηγόρου Γ. Γεωργιάδη, του 1912, περιγράφεται ο εορτασμός της εθνικής επετείου της Ιταλίας της 20 Μαΐου 1912 και η παρέλαση προ της Ιταλικής Λέσχης (Ακταίον). Παραθέτουμε την περιγραφή αυτή:

«Προς το εσπέρας της ημέρας ταύτης (20 Μαΐου 1912) ενώ άπειρον πλήθος ήτο συμπυκνωμένον εν τη πλατεία και η μουσική ενέκρουεν εκλεκτά τεμάχια ενώπιον της Ιταλικής Στρατιωτικής Λέσχης, ενθουσιασμός απερίγραπτος ήρχισεν αιφνιδίως να διατρέχη τα πλήθη τα οποία εξέσπων εις ουρανομήκεις ζητωκραυγάς. Τι άραγε συνέβαινε την ώραν εκείνην; Πολλοί μη αντιληφθέντες αμέσως, ακούοντες τας επευφημίας ενόμιζον ότι και πάλιν εγίνετο παρέλασις των στρατιωτών, ως την πρωίαν. Και είναι μεν αληθές ότι η αιτία του ενθουσιασμού υπήρξε και πάλιν μια παρέλασις, ουχί όμως στρατιωτών με όπλα, ως η της πρωίας, αλλά παρέλασις Ελληνοπαίδων μαθητών του Βενετοκλείου και της Αστικής Σχολής, οι οποίοι κρατούντες την ιταλικήν και την ελληνικήν σημαίαν προσήρχοντο ίνα χαιρετίσωσι και ούτοι τους απαλευθερώτας Ιταλούς επί τη αγομένη εθνική αυτών εορτή. Οι πάντες δακρύοντες και χειροκροτούντες παρεμέριζαν ίνα διέλθη η μικροσκοπική στρατιά των μαθητών, οι οποίοι με το απλούν αλλά τακτικόν βήμα αυτών προξενούν ωραίαν εντύπωσιν. Όταν οι μαθηταί, προπορευομένων σημαιών, έφθασαν προ της Ιταλικής Λέσχης, εσχημάτισαν ημικύκλιον μετά της ιταλικής μουσικής και ήρχισαν να ψάλλωσι τον Ελληνικόν και Γαριβαλδινόν ύμνον, τη συνοδεία της μουσικής. Κατά τη διάρκεια των ψαλλομένων ύμνων, το πλήθος ήτο όρθιον, συγκλονιζόμενον υπό ενδομύχου συγκινήσεως, η οποία εξέσπασεν επί τέλους εις χειροκροτήματα και ζητοκραυγάς, εις α συμμετείχον και οι παρευρισκόμενοι εν τη Λέσχη αξιωματικοί, μηδ’ αυτού του Αντιστράτηγου Αμέλιο εξαιρουμένου, αναφωνήσαντος μάλιστα εν στιγμή υπερτάτης συγκινήσεως, ότι ΄΄Οι Ελληνόπαιδες εθριάμβευσαν΄΄!» Ο Κυβερνήτης Μάριο Λάγκο, θέλησε να προσδώσει νομική προσωπικότητα στην Στρατιωτική Λέσχη και αυτό έγινε με το Κυβ. Διάταγμα αριθμ. 16 της 16η Ιανουαρίου 1933. Ο κυβερνήτης Ντε Βέκκι με τον Κυβ. Διάταγμα αριθμ. 52 της 14 Φεβρουαρίου 1938, ενέκρινε το καταστατικό της Λέσχης, ετροποποίησε μόνο το άρθρο 11, με το οποίο αναγορεύθηκε ο ίδιος σε «ύπατο πατρώνα της Λέσχης και ανώτερο ρυθμιστή».

Από τα 21 άρθρα του καταστατικού, παραθέτουμε τα κυριότερα:

«Άρθρο 1. Ημπορούν να αποτελούν μέλη της Λέσχης όλοι οι Ιταλοί και υπήκοοι κάτοικοι Ρόδου, κατόπιν αιτήσεως των στο Προεδρείο της Λέσχης.

Άρθρο 2. Είναι ελεύθεροι να συχνάζουν στη Λέσχη οι Πρόξενοι και οι Υπο – Πρόξενοι.

Άρθρο 3. Οι αλλοδαποί που διαμένουν στη Ρόδο περισσότερο από δύο χρόνια ημπορούν να γίνουν μέλη. Δεν θα έχουν όμως το δικαίωμα να εκλεγούν και να εκλέγονται.

Άρθρο 5. Το Διοικητικό Συμβούλιο δικαιούται να προσκαλεί να φοιτούν στη Λέσχη διάσημες προσωπικότητες, περαστικές από τη Ρόδο.

Άρθρο 11. Ο Κυβερνήτης είναι ο ύπατος πάτρων της Λέσχης και ο ανώτερος ρυθμιστής.

Άρθρο 14. Το Διοικητικό Συμβούλιο διοργανώνει στις αίθουσες της Λέσχης συγκεντρώσεις, τελετές, δεξιώσεις, συναυλίες, διαλέξεις, συμπόσια κ.λπ. καθορίζον τον τρόπο και τις λεπτομέρειες που θα κρίνει αναγκαίες.

Άρθρο 19. Οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι αξιωματικοί των ενόπλων δυνάμεων δύνανται να γίνουν μέλη κατόπιν αιτήσεώς των.»

Το «Ακταίον» διαθέτει και πρώτο όροφο, στον οποίο γίνονταν διαλέξεις, συνέδρια, χοροεσπερίδες των συλλόγων και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Οι παιδικές αναμνήσεις μας είναι άρρηκτα δεμένες με την εικόνα, τη μουσική, τις βόλτες, τα ζαχαρωτά και παιχνίδια στην αυλή και στο γύρω χώρο του όμορφου ΑΚΤΑΙΟΝ. ΣΗΜΕΡΑ, όλοι έχουν χαρά και πρόσβαση στο Οίκημα. Στα χρόνια της Ιταλίας (1912 – 1943) ήταν μόνο για τους Υψηλά Ιστάμενους!

ΕΝΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ BUFFONE! (2/12/1936-27/11/1940)

O DE VECCHI έχει δέσει το όνομα και τη ζωή, τις αποφάσεις και τη διακυβέρνηση της Ρόδου με το ιστορικό και αγαπημένο μας ΑΚΤΑΙΟΝ. Ήταν ο Πάτρωνας του Ωραίου Οικήματος. Περνούσε πολλές ώρες μέσα στον ιστορικό χώρο, παρατηρώντας τους πάντες, χωρίς να τον βλέπει κανείς!

Από το 1912 μέχρι το 1945 το ΑΚΤΑΙΟΝ ήταν το κέντρο ζωής εκείνων των χρόνων. Είχαν δικαίωμα να προσέρχονται σ’αυτό μόνον οι υψηλά ιστάμενοι πολιτικοί, στρατιωτικοί, διπλωματικοί υπάλληλοι και γενικά άνθρωποι της υψηλής κοινωνίας και υψηλών αξιωμάτων. Ένας Καραμπινιέρος, ένστολος και αγέλαστος, επιτηρούσε την είσοδο για τυχόν παράνομη παρουσία ανεπιθύμητων – για να μην ενοχλήσουν τον Τετράρχη DE VECCHI που με το φαλακρό κεφάλι και το αετίσιο βλέμμα, επιτηρούσε τον ιστορικό χώρο.

ΟΙ παλιοί Ροδίτες θυμούνται και διηγούνται τις ιδιοτροπίες και τις εκρήξεις αυτού του αλήστου μνήμης και φρίκης Ιταλού Τετράρχη – GUATRUMVIRO! Ο Ελληνικός Λαός τον αποκαλούσε στα φανερά Γκοβαρνατόρε και στα κρυφά BUFFONE που σημαίνει αλλόκοτος και ιδιόρρυθμος άνθρωπος.

Αλλά, όχι μόνον οι Ρόδιοι αλλά και οι Ιταλοί συγγραφείς περιγράφουν όχι κολακευτικά, τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα και την τρομερή εμφάνιση του DE VECCHI, αλλά και της οικογένειας του. Είχε και τρία παιδιά: τον Γιώργο, τη Μαρία και την Πία. Την γυναίκα του την έλεγαν Ονορίνα, αλλά σπάνια ερχόταν στο ΑΚΤΑΙΟΝ.

Ο Δικτάτορας ήταν θρησκόληπτο άτομο. Έχτισε στα 1939 τον Ιερό Ναό του Αγίου Φραγκίσκου, κοινωνούσε κάθε Κυριακή, πήγαινε στους εσπερινούς κάθε μέρα και απειλούσε το Λαό μας νύχτα – μέρα!

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ DE VECCHI

ΣΤΑ 1939 ήρθαν να πάρουν συνέντευξη από τον DE VECCHI, Έλληνες δημοσιογράφοι. Τον συνάντησαν στο ΑΚΤΑΙΟΝ και τον ρώτησαν: πότε θα φύγουν οι Ιταλοί από τη Ρόδο και τα άλλα ελληνικά Νησιά.

Το πρόσωπο του αγρίεψε, τα μουστάκια του σηκώθηκαν όρθια, τα μάτια του κοκκίνισαν και απάντησε άγρια:

«Ο Άγιος Φραγκίσκος είναι ένα άγαλμα στη Ρόδο. Στο χέρι του ο Άγιος κρατά ένα περιστέρι πέτρινο. Μόλις αυτό το πέτρινο περιστέρι φτερουγίσει, τότε και ο φασισμός και η Ιταλία θα φύγουν από τα Ιταλικά Νησιά του Αιγαίου!»

ΟΙ Έλληνες Δημοσιογράφοι, ακόμα και οι Ιταλοί συγγραφείς, περιγράφουν την όψη και την οργή του BUFFONE DE VECCHI.

«Ήταν αγροίκος και φαντασιόπληκτος, ο μυστακιοφόρις GUATRUMVIRO. Κυβερνούσε τα Δωδεκάνησα με βαρύ χέρι. Είχε προσβάλλει πολλές φορές και αδικαιολόγητα τα αισθήματα του Ροδιακού Λαού! Τον υποχρέωνε σε ανωφελείς καταπιέσεις. Καταπίεζε τον Λαό, τον Ελληνικό στο εθνικό φρόνημα και στο θρησκευτικό συναίσθημα. Έκλεισε όλα τα ελληνικά σχολεία, απαγόρεψε την ελληνική γλώσσα και τις χειροτονίες ορθόδοξων ιερέων». Αυτά γράφει ο Ιταλός συγγραφέας EMANUELE GRAZZI.

Αλλά κι ο Ιταλός Συγγραφέας RUGGERO FANIZZA, περιγράφει τον Γκοβερνατόρε ως εξής:

«Ο Δικτάτορας είχε εύρωστη σωματική διάπλαση, πρόσωπο στρογγυλό, ευκίνητο και εύστροφο. Κεφάλι ξυρισμένο, βλέμμα διαπεραστικό, μάτια αιματόχρωμα, φυσιογνωμία ασταθής, σαγόνια τετράγωνα, μουστάκια σαν πινέλο ξυρίσματος».

Κανείς δεν τολμούσε να επιφέρει γνώμη μπροστά του. Η οικογένεια του τον φοβόταν, οι στρατηγοί τον έτρεμαν, οι πολιτικοί σιωπούσαν, οι Αρχές της Ρόδου τον απέφευγαν και ο Ελληνικός Λαός τον μισούσε και τον λοιδορούσε στα κρυφά.

Γνωστά και άγνωστα στοιχεία του Ιστορικού Κτίσματος ΤΟ ΑΚΤΑΙΟΝ, ΟΙ ΡΟΔΙΟΙ, ΓΙΟΡΤΕΣ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ

Όταν έφτασαν οι Ιταλοί στην Ελληνίδα Ρόδο μας, βρήκαν το ΑΚΤΑΙΟΝ, σε μικρότερη μορφή και Κλίμακα, αλλά και αρχιτεκτονική όψη. Κατά την άφιξη των Ιταλών στη Ρόδο, διοικητής ήταν ο Οθωμανός Σουπχή Μπέης. Δήμαρχος ο ορκισμένος Έλληνας Σάββας Παυλίδης και Μητροπολίτης ο Βενιαμίν, λίγο αργότερα.

- ΤΟ ΑΚΤΑΙΟΝ έχει ισόγειο και πρώτο όροφο. Το ισόγειο έχει εμβαδόν 434 τ.μ. Ο όροφος 226 μέτρα και ο αύλειος χώρος 1156 μέτρα, δικά του... Το Οίκημα είχε στα ιταλικά χρόνια και χώρος για τέννις. Έχει χαρακτηριστεί σήμερα Διατηρητέο Μνημείο, από το Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού!

- Στα 1936 – 1938, ο Τετράρχης Ντε Βέκκι, τροποποιεί τους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους του ΑΚΤΑΙΟΝ, για να του δώσει Ρωμαϊκή Καθαρότητα: PURISMO…

- Την Ώρα της Λευτεριάς μας, 31 Μαρτίου 1947 και την στιγμή της Ενσωμάτωσης της Ελληνόσκεπτης Δωδεκανήσου μας στον Κραταιό Κρατικό Κορμό (7 Μαρτίου του 1948), όλες οι εκδηλώσεις είχαν Κέντρο και στόχο το ωραίο ΑΚΤΑΙΟΝ που τόσο αγαπούν και εκτιμούν οι Ρόδιοι και οι ξένοι επισκέπτες του σμαραγδένιου νησιού μας.

- Στις 23 Αυγούστου 1933, ώρα 1.30 μ.μ, ο Μαύρος Καβαλάρης, ο υπέροχος ΕΛΛΗΝΑΣ, Νικόλαος Πλαστήρας, εκφωνεί πατριωτικό λόγο προς τους ενθουσιασμένους Ρόδιους από τον Εξώστη του ΑΚΤΑΙΟΝ!

Ο Δήμαρχος Μιχάλης Πετρίδης φιλοτέχνησε στα 1957 το Υπόστεγο, ή Τρούλλο των Μουσικών, που υπάρχει μέχρι σήμερα, απέναντι από το Ακταίον. Εδώ γιορτές και Κυριακές, σε ώρα Νυφοπάζαρου, η φιλαρμονική του Δήμου Ροδίων και η Μπάντα του αμερικανικού Στόλου, έδιναν προτάσεις Μουσικής για το τότε φιλόμουσο και φιλοθεάμον κοινό της Ρόδου μας. Εδώ γινόταν και τα διάσημα Ανθεστήρια του Δήμου Ροδίων με μεγάλη συμμετοχή του Λαού μας του όμορφου και με μεγάλη επιτυχία και βραβεία για τους νικητές!

Το ΑΚΤΑΙΟΝ είχε και τηλέφωνο και Διεθυντή. Το τηλέφωνο του θυρωρού ήταν 412 και του Διευθυντή 413! Μέχρι σήμερα το ιστορικό αυτό Κτίσμα, είναι πόλος έλξης και χαράς όλων των Ροδίων.

Στα Ιταλικά χρόνια το Οίκημα χρησιμοποιήθηκε για λίγο ως Τελωνείο!

- Το εντός της αυλής ιστορικό δέντρο, λέγεται FICUS BENJAMIN και φυτεύτηκε τη μέρα της Λευτεριάς μας (31 Μαρτίου 1947).

- Μετά την Ενσωμάτωση το ΑΚΤΑΙΟΝ ήταν το «Νυφοπάζαρο» της πόλης μας. Χιλιάδες Ρόδιοι κάθε Κυριακή και γιορτή προσέτρεχαν στον Ιερό Χώρο του Μανδρακίου για περιπάτους, αναψυκτικά και αναψυχή. Στην αυλή υπήρχε ζωντανή μουσική, πίστα, μουσικά συγκροτήματα και θαυμάσια ατμόσφαιρα, αγάπης, φιλίας, ανθρωπιάς!

- Σήμερα το ωραίο ΑΚΤΑΙΟΝ, προσφέρει σε μικρούς και μεγάλους εξαίρετη ατμόσφαιρα, παιδική χαρά, χώρους για παιδιά, ασφαλές περιβάλλον, πεντακάθαρο, πολιτισμένη ατμόσφαιρα για κάθε βαλάντιο, ηλικία και επιθυμία, Ελλήνων και τουριστών.

- Οξύκορφα Σταυροθόλια, στοές, απουσία διάκοσμου εξωτερικού, αυστηρό, ισόδομο σύστημα, γοτθική βαριά όψη είναι τα σημερινά χαρακτηριστικά του ΑΚΤΑΙΟΝ, που ήταν στα Ιταλικά χρόνια, η επίσημη κρατική αρχιτεκτονική.

- Άριστη λειτουργικότητα, δυναμική οργάνωση, επιλεγμένο προσωπικό, πίνακες ζωγραφικής, παλαιές φωτογραφίες, άριστη εξυπηρέτηση όλων, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του.

Ο χώρος του Μανδρακίου ονομάζονταν από τους Ιταλούς, FORO ITALICO. Από το 1936 μέχρι τις 27 Νοεμβρίου 1940 που έφυγε ο Δικτάτορας DE VECCHI, ο Λαός της Ρόδου και Δωδεκανήσου υπέστη μύριες όσες ταπεινώσεις και περιορισμούς. Το ίδιο το ΑΚΤΑΙΟΝ υπέστη τροποποιήσεις και αλλοιώσεις, να μη θυμίζει Ανατολή αλλά τη Ρωμαϊκή Αρχιτεκτονική, γνωστή ως ROMANITA.

ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ!